Edward Pöschek

Edward Pöschek urodził się 29 października 1864 w Cieszynie. Służył w cesarskiej i królewskiej Armii, awansując na różne stanowiska w 24 Galicyjskim Pułku Piechoty, a następnie w Intendenturze Wojskowej. W latach 1893–1895 był słuchaczem Kursu Intendentów Wojskowych w Wiedniu. Po ukończeniu kursu został przydzielony do Intendentury 11 Korpusu we Lwowie. W 1903 objął stanowisko szefa intendentury Dywizji Kawalerii Jarosław, a w 1907 awansował na intendenta wojskowego. W 1908 przeniesiony do 12. Oddziału Ministerstwa Wojny; w 1913 awansował na nadintendenta wojskowego 2. klasy; pozostawał w służbie do 1918; w 1916 awansowany na nadintendenta wojskowego 1. klasy.

Podczas I wojny światowej był znany z wynalazku piecyka polowego i odwszalni polowej, które cieszyły się popularnością w okopach. W lutym 1915 zaprezentował mobilne kuchenne dezynfektory parowe; firma Manfred Weiss w Budapeszcie wykonała skrzynie do ich transportu.

W 1918, po rozpadzie monarchii, został szefem Polskiej Wojskowej Komisji Likwidacyjnej w Wiedniu. 6 października 1919 formalnie wszedł do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika intendent i przydzielony do Komisji Likwidacyjnej w Wiedniu. Od lata 1920 łączył obowiązki szefa komisji z funkcją attaché wojskowego. 27 sierpnia 1920 stopień generała podporucznika intendenta został mu zatwierdzony w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 1 stycznia 1922 przeszedł w stan spoczynkowy z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Edward Pöschek zmarł w Wiedniu 23 sierpnia 1929 po krótkiej chorobie.