Tadeusz Kotula
Biografia
Urodził się 22 grudnia 1923 w Cieszynie. Był historykiem, twórcą polskiej szkoły historii starożytnej i wieloletnim profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, doktor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Był synem biskupa Karola Kotuli oraz bratem historyka sztuki Adama Kotuli. Studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Łódzkim (magister 1950) i historię (magister 1952). W 1952 przeniósł się na Uniwersytet Wrocławski. W 1960 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy U źródeł afrykańskiego separatyzmu; pięć lat później habilitował się na podstawie rozprawy Zgromadzenie prowincjonalne w rzymskiej Afryce Północnej.
Kierownik Zakładu Historii Starożytnej (1987-1993), zastępca dyrektora (1971-1975) i dyrektor Instytutu Historycznego. W 1974 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1983 profesora zwyczajnego.
Podczas stanu wojennego wspólnie ze studentami uczestniczył w manifestacjach i bronił ich przed relegowaniem z uczelni.
Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1994). Został pochowany 10 maja 2007 na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 12, grób 17).
Członek Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności oraz Association Internationale d’Epigraphie Grecque et Latine z siedzibą w Paryżu.
Wśród najważniejszych prac znajdują się m.in. Afryka Północna w starożytności (1972), Aurelian i Zenobia (2006), Barbarzyńcy i dworzanie (2004), Kryzys III wieku w zachodnich prowincjach Cesarstwa Rzymskiego (1992) i Zgromadzenia prowincjonalne w rzymskiej Afryce w epoce późnego Cesarstwa (1965).