Herbert Czaja
Biografia
Urodził się w niemieckojęzycznej, katolickiej rodzinie w Cieszynie podczas istnienia monarchii austro-węgierskiej.
W młodości mieszkał w Skoczowie, gdzie ukończył niemiecką szkołę; studiował na uniwersytetach w Krakowie i Wiedniu, a w 1939 r. uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po zajęciu Śląska przez III Rzeszę zachował niemieckie obywatelstwo, odmówił wstąpienia do NSDAP i pracował jako nauczyciel oraz dyrektor liceum w Zakopanem; w 1941 wstąpił do Deutsche Gemeinschaft, służył w Wehrmachcie od 1942 do 1945, doznawszy ran.
Po wojnie był prześladowany przez władze komunistyczne, przymusowo wysiedlony w 1946 i osiadł w Stuttgarcie.
W latach 1953–1990 był deputowanym zachodnioniemieckiego Bundestagu z ramienia CDU. Pełnił funkcję rzecznika Ziomkostwa Górnoślązaków (od 1969) oraz prezesa Związku Wypędzonych (1970–1974). Był także członkiem Centralnego Komitetu Niemieckich Katolików od 1948. Aktywne były jego działania na rzecz pojednania polsko–niemieckiego; w 1990 opowiadał się za utworzeniem autonomicznego obszaru w zachodniej Polsce pod kontrolą międzynarodową.
Po 1990 angażował się w działania na rzecz pojednania, współpracując z władzami województwa opolskiego i wspierając Centrum przeciwko Wypędzeniom. Zmarł w Stuttgarcie w 1997; jego żona Eva-Maria Reinhardt i dziesięcioro dzieci przetrwali go. W Stuttgarcie nadano ulicy Dr.-Herbert-Czaja-Weg.
Najstarsza córka Christine Czaja jest wiceprezesem Ziomkostwa Śląskiego i w 2003 r. opublikowała biografię ojca.