Tadeusz Ignacy Dyboski
Biografia
Tadeusz Ignacy Dyboski urodził się 4 października 1891 roku w Cieszynie jako syn Antoniego (1853–1917), notariusza, i Marii z Łopuszańskich.
Uczył się w gimnazjum w rodzinnym mieście, a następnie wyjechał do Krakowa na studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W późniejszych latach studiował w Monachium i w Grazu, gdzie w 1914 roku uzyskał doktorat. W czasie I wojny światowej pełnił służbę wojskową jako lekarz frontowy.
24 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana lekarza, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Szpitalu Epidemicznym w Krakowie.
Po zakończeniu wojny w 1920 roku zamieszkał w Krakowie, pracował jako asystent i zastępca dyrektora kliniki dermatologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dokształcał się w Kopenhadze (w Instytucie Finsena) i w klinikach dermatologicznych w tym mieście oraz w Londynie. W 1926 roku został prymariuszem (ordynatorem) jednego z oddziałów Szpitala św. Łazarza w Krakowie. Był członkiem Związku Strzeleckiego i YMCA.
Po zamachu majowym zaangażował się politycznie; w latach 1928–1930 wybierano go posłem do Sejmu z Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Jako poseł zaangażował się w prace komisji spraw zagranicznych (wiceprzewodniczący) i komisji zdrowia publicznego (przewodniczący).
W 1934 roku, jako major ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku, z 120. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto; posiadał przydział do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie.
W latach 1933–1934 był zastępcą lekarza naczelnego Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie, a następnie zastępcą dyrektora naczelnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W latach 1938–1939 kierował ZUS-em jako dyrektor naczelny.
Po wybuchu II wojny światowej wyemigrował do Królestwa Jugosławii. Zmarł w październiku 1939 roku w mieście Ptuj. Tam też został pochowany.