Włodzimierz Dąbrowski
Biografia
Włodzimierz Dąbrowski urodził się w Cieszynie w rodzinie Walentego (1848–1917) i Karoliny Kornelii z Kmenttów (1863–1920).
W latach 1898–1903 uczył się w szkole ludowej w Skoczowie, a następnie w latach 1903–1911 w gimnazjum polskim w Cieszynie, gdzie zdał maturę. Rozpoczął studia równocześnie w Paryżu i Wiedniu. Ukończył Uniwersytet Wiedeński w 1915 i 9 czerwca 1916 otrzymał tytuł doktora praw.
Pod koniec 1915 rozpoczął pierwszą pracę zawodową w Rządzie Krajowym w Opawie, następnie pracował jako urzędnik w starostwie w Karniowie (1916/1917), od listopada 1917 w starostwie we Frysztacie.
W latach 1920–1921 kierował Wydziałem Prezydialnym Komitetu Plebiscytowego w Będzinie. Działał w Naczelnej Radzie Ludowej na Górnym Śląsku. Uczestniczył w III powstaniu śląskim (akcja Mosty). Po 1922 kierował pracami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Katowicach i szefował Śląskiej Radzie Adwokackiej.
Po 1926 przeszedł na stronę sanacji. Był członkiem Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy (NChZP) i z jego ramienia piastował funkcję komisarycznego przewodniczącego rady miejskiej w Katowicach.
W latach 1930–1939 sprawował mandat posła do Sejmu Śląskiego. Od 1930 do 1932 i od 1935 do 1939 pełnił również funkcję wicemarszałka Sejmu Śląskiego.
W latach 1939–1942 ukrywał się przed Niemcami w Rabce, gdzie został aresztowany i wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie zginął 15 września 1942. Tam też, 19 października 1942, zginęła jego żona Emma z Młodnickich (ur. 1900). Oboje zostali upamiętnieni na tablicy na grobowcu rodzin Dąbrowskich i Sznapków na cmentarzu komunalnym w Cieszynie.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Kawalerski i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (nadane w 1923 i 1938).