Halina Maria Piękoś-Mirek
Biografia
Halina Maria Piękoś-Mirek urodziła się 15 lipca 1939 roku w Cieszynie. Była botaniczką, profesor dr hab., specjalizującą się w fitogeografii, ochronie przyrody i taksonomii. Po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim pracowała w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin pod kierunkiem prof. Bogumiła Pawłowskiego, a w 1965 roku przeniosła się do Instytutu Botaniki PAN. Jej badania koncentrowały się na roślinności górskiej, w szczególności Tatr.
W 1977 roku została kierownikiem Tatrażskiej Stacji Terenowej Instytutu Ochrony Przyrody PAN oraz Górskiego Ogrodu Botanicznego w Zakopanem. Była także kierownikiem Zakładu Ochrony Szaty Roślinnej IOP PAN. W 1994 uzyskała habilitację na podstawie pracy Taksonomia Dryopteris na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ, a 4 listopada 1999 uzyskała tytuł profesora nauk biologicznych. Specjalizowała się w fitogeografii, ochronie przyrody i taksonomii.
W 1986, wraz z mężem Zbigniewem Mirek, odkryła w kotle Wielkiej Świstówki stanowisko nerecznicy Villara – jedyne w całych Karpatach – położone na wysokości 1360 m n.p.m.; stanowisko uległo zniszczeniu w 1997. Zmarła 7 kwietnia 2013 i została pochowana na cmentarzu Rakowickim.